İsrail Katilleri Etkisiz Hale Getirmeye Devam Ediyor...

Devleti oluşturan bireyse,bireyin verdiği tepki kadar devletinde o hassasiyet kadar tepki vermesi kaçınılmaz olmalı.Bir devlet kendi bekası kadar halkınada sorumludur.Siyasi kısırdöngüden uzak kendime bazen İsrail ile ilgili bir boykot,protesto çağrısı geldiğinde şunu soruyorum.Bu ülkenin o zamanki muhalefetleri nedense iktidara geldiklerinde İsraille yapılan savunma anlaşmalarına hız verir mevcut boykotlarda ihaleleri rafa kaldırmazlar.Çünkü bu gücü kendilerinde bulamazlar halk olarak her zaman genelde bağırmayı biliriz dara düştükmü kendi fikrimizden dahi taviz verir anında saf değiştirmeyi hüner sayarız.IMF politikaları bu ülkede uygulandığı sürece ve bu paranın kaynağının Amerika olduğunu bile bile kaynaktaki özsermayelerin yahudi sermayesi olduğunu görüpte saf duygularla verilebilecek bir tepki anca fukara tesellisinden öteye gidemez.Yok efendim düşük kur yerli sermayeyi yarıştırmıyor,kur yükseldi girdilerdeki kalemler yükseldi üretim yapamıyoruz...Dünyada sermaye her zaman kendini koruyacak bir bahane bulabiliyor.Ezilen hep kimsesiz çaresiz halklar oluyor.Arap dünyasından gür bir ses çıktımı ? ırktaşlarını,dindaşlarını sahipsizliğe iten bir coğrafyada bir tepki vermek bireysel anlamda bir manevi rahatlıktan öteye gidemiyor.Yaptırım varmı ? yok.Tepki varmı ? yok.Acaba 1 ay önce Yunanistanda genc yasta ölen Alex için verilen tepkiyi görüpte doğru bir tepki deyip; bugün kendi coğrafyasında ölen çocuklar için sesini çıkaramayan liderler hangi vicdan kalbında yada boykot tarafında saf tutabilirki...Viyanaya kadar sefer düzenleyen bir tarihimiz var.Tarihimizin hangi tozlu rafında böyle bir katliam olmuştur.Bugun bizi soykırımla suçlayanların sesi neden Amerika'da kısılmıstır,Yahudiler Amerikada hangi güce sahiptir? Amerika Türkiye için nedir ?Bütçe açığımızdaki beleş dağıtılan sözde sosyal yardımlar hangi siyasetlere yardım eder ?O siyasetlerin eşbaşkanları yıllardır savundukları hangi ideolojilerden vazgeçmiştir?Orta oyunda bu halkların bırbırıne dusman olmasını saglayan düşüncenin sonuçta neyi amaçladığını düşünmekte gerekir...Buda benim bireysel tepkim alıp almamalara birsey demıyorum kafdagının benımde goremedıgım yonlerıde elbet vardır.Guneydogudakı yabancılara satılan ki özellikle yabancı sermaye olarak yahudilerin aldıgı topraklara karsı devletin yaptırımı olucakmı ?Ofer,Kohen bize neyi anımsatıyor?Kuşadası İzmir limanı Gazzenin yakınındakı yerlesim birimleridir?buraları alanlar Siyonizmin neresindedir?Sorular o kadar çokki bu cevapların muhattapları gorunmesını,dusunmemızı ıstedıklerı fotografları onumuze koyarlarken suan dahı Filistinde bu hayata yeni gözünü açan bir bebek hayatını kaybediyor,klavyeye her vuruştaki ses kadar mermi bir ana bir baba katlediyor...

FİLİSTİNLİ ÇOCUK

FİLİSTİN'Lİ ÇOCUĞUN MEKTUBU

Bağışlayın beni!
Kenarlarında renkli çiçekler olan mektup kağıtlarına yazmak isterdim.
Kelebek kanatları boyamayı,
Kuşların ötüşünü dinlemeyi,
Hatta uçurtma uçurmayı da öğrenebilirdim.
Bağışlayın beni.
Top ateşleri, bomba gürültüleri arasında doğdum ben.
Yaşım 13
Ninniler yerine, makinelilerin takırtılarıyla büyüdüm.
Renklerden ilk önce, kan kırmızısını tanıdım.
Çiçeklerden önce, ölülerin arasında dolandım.
Hiç saklambaç oynayamadım kelebeklerle.
Üç yaşımdayken, en büyük abimi,
sekizimdeyken, ortancayı kaybettim.

Babamı ellerini bağlayarak götürdüklerinde dokuzundaydım.
Gömdüğümüzde onumda.
Ablam 15’inde terk etti evi.
15’inde kızlar okula gider.
17’sinde dantel örer.
Çeyiz sandığı düzer.
Bizim burada 15’inde kızlar savaşa gider.
Seçme hakkı tanımaz zorbalar bir genç kız olsan bile sana.
Ya evinde oturup ölümü bekleyeceksin.
Ha bugün, ha yarın diye diye yaşarken öleceksin. Ya da…
Ölümlerin ateşinden sesleniyorum size duyuyor musunuz?
Filistin’im ben anlıyor musunuz?
Ama yine de yaşıyorum işte.
Çünkü kanlı topraklarda büyürken yaşamayı…
Çiçek boyamayı değilse de, mezar taşlarında çiçek büyütmeyi…
Kelebek kovalamayı değil ama, tüfek tutmayı öğrendik.
Sokak aralarında mermi kovanlarından oyuncak yaptık.
Patlamamış el bombaları topladık.
Mayınların üstünde sek sek oynadık.
Bu kadar nefret, bu kadar acı arasında yaşamayı…
Karanlıklar arasından güneşe bakmayı becerdik.
Onun için kocaman ve karadır gözlerimiz.
Onun için hâlâ sımsıcaktır, düşmana taş atarken nasırlaşan minik ellerimiz.
Evimizi yıktılar dün.
Bir baştan bir başa mahallemizi yaktılar.
Mermi kovanlarıyla misket oynarken biz, üzerimize bombalar attılar.
Üç arkadaşım can verdi.
Üç küçük çocuk.
Bağışlayın beni, kurtaramadım!
Sarkmıştı omzumdan aşağı kanlı kolum, uzatamadım.
Elim düştü yere, kolum çaresiz…
Kanlarımız karıştı birbirine, arkadaşlarım sessiz.
İşte orada kankardeş olduk biz.
Gözlerim karardı önce.
Başım döndü.
Ama uyumak istemiyorum.
Uyursam arkadaşlarım bu dünyadan göçer diye korkuyorum.
Bağışlayın beni!
Tutamadım kendimi.
Yapıştırmadım alnıma, açık dursunlar diye gözbebeklerimi.
Kaybettim kan kardeşlerimi.
Yaşım 13.
Burada çocuklar çocuk olmaz.
Bebeler bile yaşamak için beşikten siper yapar.
Çünkü İsrail denilen zorbanın Amerikan bombaları,
beşiklere bile mezar kazar.
Ölümlerin içinden büyüyorum.
Minicik yüreğimle, ateşlerin arasından, öfkeyle geliyorum.
Dudaklarımdan dökülen özgürlük türkülerini duyuyor musunuz?
Filistin’im ben anlıyor musunuz?